ಯಾವುದೇ ಕಲಾಪ್ರಕಾರಕ್ಕೂ ಒಂದು ರೂಪಕಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ ಇರಬೇಕು. ಸಿನೆಮಾ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಕಲಾಪ್ರಕಾರ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಅದರ ರೂಪಕಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಯೇ ಕಾರಣ. ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯ, ಶ್ರವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು, ನಾಟಕ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಹೀಗೆ ಇತರ ಕಲಾಪ್ರಕಾರಗಳಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದ ವಿಷಯಗಳಾಗಿವೆ. ಹೀಗೆಯೇ, ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿನ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ಉಳಿದ ಕಲಾಪ್ರಕಾರಗಳಿಂದಲೇ ತರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ರೂಪಕಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಆ ರೂಪಕ ವಾಚ್ಯವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ; ನೈಜತೆಯ ಪರಿಧಿ ಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದು ತಪ್ಪು-ಒಪ್ಪುಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಿರುವ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವ ಪ್ರಯೋಗವೇ ಆಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಂದು ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ನಾಯಕನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಲು ಅವನ ನಡೆ – ಸಿಂಹ ನಡೆ ಎನ್ನುವ ರೂಪಕವನ್ನು, ನಾಯಕನ ನೆರಳನ್ನೇ ಸಿಂಹದ ನೆರಳಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೇ ಅದ್ಭುತ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಅನೇಕ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇದು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ರೂಪಕವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಭಾವವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ, ನೈಜತೆಯ ಬಂಧದೊಳಗೆ ಇದ್ದೇ ರೂಪಕಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ವಿಷಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಸಿನೆಮಾದೊಳಗೆ ಬಳಸುವ ಧ್ವನಿ, ಭಾಷೆ, ಚಿತ್ರಿಕೆಗಳು, ಅಭಿನಯ ಶೈಲಿ, ಬಣ್ಣಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂಥಾ ಸಿನೆಮಾಗಳು, ಸಿನೆಮಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೇಡುತ್ತವೆ. ಈ ರೂಪಕಗಳ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮಾತಾಡೋಣ.