ಸಿನೆಮಾದ ಧಾತು ಶಕ್ತಿ ಏನು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ನನಗೆ ಅದು ಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ಇರುವ ಜಕ್ಸ್ ಟಪೋಸಿಂಗ್ (Juxtaposition) ಗುಣ ಎಂದೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದರ ಒತ್ತಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಇಟ್ಟು ಮೂರನೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ. ಇದು ಒಂದು ಚಿತ್ರಿಕೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿತ್ರಿಕೆಗೆ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಚಿತ್ರಿಕೆಯೊಳಗಿನ ಮಿಸ್-ಎನ್-ಸೇನ್ ಇರಬಹುದು. ಈ ಒಟ್ಟು ಕಟ್ಟೋಣದ ಮೂಲಕವೇ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅನುಭವ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಒಂದು ಸಿನೆಮಾ ಎರಡು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುವ ಬಿಂಬಗಳಾದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಚಾರಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಯಾವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ ಹಾಗೂ ಹೇಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದು. ಯಾವುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕಥಾವಸ್ತು. ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿರ್ದೇಶಕ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಿಲುವಿನ ದಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ನಿಲುವಿನ ದಾರಿ ಅಥವಾ ಶೈಲಿಯಿಂದಾಗಿ, ಸಿನೆಮಾದ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಚಾರಗಳೂ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಸಿನೆಮಾದ ಏಸ್ಥೆಟಿಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಅದರ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಕೊಡುಗೆ ಬಹಳಷ್ಟಿರುವ ಕಾರಣ, ಈ ತಾಂತ್ರಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ನಿರ್ಧಾರವೂ ಹಿರಿಯದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿನ ಆಸ್ಪೆಕ್ಟ್ ರೇಷಿಯೋದಂಥಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಗಮನಿಸೋಣ. ನೋಡುವಿಕೆಯ ಕೋನವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅನೇಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, 4:3, 16:9, 1:1.88, 1:2.35… ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಪರಿಮಾಣಗಳಿವೆ. ಅನೇಕ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ತಮ್ಮ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿನ ರಾಜಕೀಯ ನಿಲುವಿಗಾಗಿ ಈ ಆಸ್ಪೆಕ್ಟ್ ರೇಷಿಯೋದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದೂ ಇದೆ. ಕನ್ನಡದ ಅಗ್ರ ಸಿನೆಮಾ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಈ ಕುರಿತು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ 1:1.88 ಆಸ್ಪೆಕ್ಟ್ ರೇಷಿಯೋದ ಬಳಕೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ, ಅದರ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ನಿಲುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದರು. ಇಂಥಾ ಕೆಲವು ತೀರಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಆ ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ಒಟ್ಟೂ ರಸಾಸ್ವಾದನೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಹತ್ತರವಾದವು.